lôr
Emilian
Etymology
From Latin illōrum (genitive masculine plural of ille) ultimately from Proto-Indo-European *h₂el- (“beyond, other”). Cognates include French leur.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈloːr/
- Hyphenation: lôr
Pronoun
lôr (personal, disjunctive case)
Related terms
Emilian personal pronouns (strong forms)
| Number | Person | Gender | Disjunctive (tonic) |
Nominative (subject) |
Accusative (direct complement) |
Dative (indirect complement) |
Reflexive (-self) |
Comitative (with) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Singular | First | — | mè | a | me | mêg | ||
| Second | — | tè | et | te | têg | |||
| Third | Masculine | ló | al | ge | se | sêg | ||
| Feminine | lê | la | ||||||
| Plural | First | Masculine | nuēter | a | se | nōsk | ||
| Feminine | nuētri | |||||||
| Second | Masculine | vuēter | a | ve | vōsk | |||
| Feminine | vuētri | |||||||
| Third | Masculine | lôr | i | ge | se | sêg | ||
| Feminine | el | li | ||||||
Friulian
Etymology
From Latin illorum (“of those”), genitive plural of ille, illud.
Pronoun
lôr
Adjective
lôr
See also
Friulian personal pronouns
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.