วัง

Noun

วัง • (wang)

1. (of animals) circle; community; enclosure.
2. (พระบรมมหาราช, พระบรมราช, พระราช, ราช~) royal residence; palace.
   • เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์, เพลงยาวบางบท:

     ขาวสุดพุดจีบจีน เจ้ามีสีนพี่มีศักดิ์ ทั้งวังเขาชังนัก แต่พี่รักเจ้าคนเดียว

     kǎao sùt pút-jìip jiin · jâo mii sǐin pîi mii sàk · táng wang kǎo chang nák · dtɛ̀ɛ pîi rák jâo kon diao

     My Whitest Chinese Rosebay, you are of wealth, I am of worth. Though you are despised by the people throughout the palace, I shall be the only one who loves you.

   • Exodus 7:23, KJV:

     ฟาโรห์เสด็จกลับเข้าในวัง มิได้เอาพระทัยใส่ในเหตุการณ์ครั้งนี้เหมือนกัน

     faa-roo sà-dèt glàp kâo nai wang mí-dâai ao prá-tai sài nai hèet-gaan kráng-níi mʉ̌ʉan gan

     And Pharaoh turned and went into his house, neither did he set his heart to this also.

   • Job 21:28, KJV:

     เพราะท่านว่า 'วังของเจ้านายอยู่ที่ไหน เต็นท์ซึ่งคนชั่วอาศัยนั้นอยู่ที่ไหน'

     prɔ́ tân wâa 'wang kɔ̌ɔng jâao-naai yùu tîi-nǎi dtén sʉ̂ng kon chûua aa-sǎi nán yùu tîi-nǎi'

     For ye say, Where is the house of the prince? and where are the dwelling places of the wicked?

3. (government and historical) one of the four chief ministries, responsible for palace affairs. The other three were เวียง (wiiang), คลัง (klang), and นา (naa).
4. (colloquial) large and stately or luxurious building.

Verb

วัง • (wang)

1. (archaic) to encircle; to enclose; to surround.

Derived terms