manna
English
Alternative forms
Etymology
From Middle English, from Old English, from Late Latin manna, from Ancient Greek μάννα (mánna), from Hebrew מן (mān, “'manna”).
Pronunciation
Noun
manna (uncountable)
- (biblical) Food miraculously produced for the Israelites in the desert in the book of Exodus.
- (by extension) Any good thing which comes into one's hands by luck or good fortune.
- The sugary sap of the manna gum tree which oozes out from holes drilled by insects and falls to the ground around the tree.
- 1966, Bill Beatty, Tales of Old Australia, National Distributors, →ISBN, page 14, discussing old Australian foods
- The icing on the cake was made from manna, which was gathered under the manna gums. Manna mixed with milk made a splendid icing.
- 1966, Bill Beatty, Tales of Old Australia, National Distributors, →ISBN, page 14, discussing old Australian foods
Derived terms
- Australian manna (from Eucalyptus viminalis, E. gunnii, E. pulverulenta)
- manna ash (Fraxinus ornus)
- manna grass, mannagrass (Glyceria spp.)
- manna gum (Eucalyptus viminalis, E. gunnii, E. pulverulenta)
- manna mealybug (Trabutina crassispinosa or Trabutina mannipara)
- manna scale (Trabutina crassispinosa or Trabutina mannipara)
- mannitol
- mannose
- Persian manna (Astragalus brachycalyx)
- tamarisk manna scale (Trabutina mannipara)
Translations
|
Further reading
Anagrams
Faroese
Etymology
From Late Latin manna, from Ancient Greek μάννα (mánna), from Hebrew מן (mān, “'manna”).
Noun
manna n (genitive singular manna, uncountable)
Declension
| Declension of manna (singular only) | ||
|---|---|---|
| n1s | singular | |
| indefinite | definite | |
| nominative | manna | mannað |
| accusative | manna | mannað |
| dative | manna | mannanum |
| genitive | manna | mannans |
Derived terms
- mannaask
Finnish
Etymology
From Late Latin manna, from Ancient Greek μάννα (mánna), from Hebrew מן (mān, “'manna”).
Noun
manna
Declension
| Inflection of manna (Kotus type 9/kala, no gradation) | |||
|---|---|---|---|
| nominative | manna | — | |
| genitive | mannan | — | |
| partitive | mannaa | — | |
| illative | mannaan | — | |
| singular | plural | ||
| nominative | manna | — | |
| accusative | nom. | manna | — |
| gen. | mannan | ||
| genitive | mannan | — | |
| partitive | mannaa | — | |
| inessive | mannassa | — | |
| elative | mannasta | — | |
| illative | mannaan | — | |
| adessive | mannalla | — | |
| ablative | mannalta | — | |
| allative | mannalle | — | |
| essive | mannana | — | |
| translative | mannaksi | — | |
| instructive | — | — | |
| abessive | mannatta | — | |
| comitative | — | — | |
Synonyms
- (any good thing): nanna (especially food)
Derived terms
- mannapuuro
- mannaryyni
- mannasuurimo
Anagrams
Gothic
Romanization
manna
- Romanization of 𐌼𐌰𐌽𐌽𐌰
Greenlandic
Pronunciation
- IPA(key): /manːa/
Pronoun
manna
Declension
See also
- una - that nearby
- innga - that yonder
- kanna - that down a medial distance
- sanna - that down a long distance
- pinnga - that up a medial distance
- panna - that up a long distance
- qanna - that in there/out there
- anna - that in the north
- kinnga - that in the south/that outside
Icelandic
Pronunciation
- IPA(key): /ˈmanːa/
- Rhymes: -anːa
Verb
manna (weak verb, third-person singular past indicative mannaði, supine mannað)
- to man
Conjugation
| infinitive (nafnháttur) |
að manna | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| supine (sagnbót) |
mannað | ||||
| present participle (lýsingarháttur nútíðar) |
mannandi | ||||
| indicative (framsöguháttur) |
subjunctive (viðtengingarháttur) | ||||
| present (nútíð) |
ég manna | við mönnum | present (nútíð) |
ég manni | við mönnum |
| þú mannar | þið mannið | þú mannir | þið mannið | ||
| hann, hún, það mannar | þeir, þær, þau manna | hann, hún, það manni | þeir, þær, þau manni | ||
| past (þátíð) |
ég mannaði | við mönnuðum | past (þátíð) |
ég mannaði | við mönnuðum |
| þú mannaðir | þið mönnuðuð | þú mannaðir | þið mönnuðuð | ||
| hann, hún, það mannaði | þeir, þær, þau mönnuðu | hann, hún, það mannaði | þeir, þær, þau mönnuðu | ||
| imperative (boðháttur) |
manna (þú) | mannið (þið) | |||
| Forms with appended personal pronoun | |||||
| mannaðu | manniði * | ||||
| * Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred. | |||||
| infinitive (nafnháttur) |
að mannast | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| supine (sagnbót) |
mannast | ||||
| present participle (lýsingarháttur nútíðar) |
mannandist ** ** the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses | ||||
| indicative (framsöguháttur) |
subjunctive (viðtengingarháttur) | ||||
| present (nútíð) |
ég mannast | við mönnumst | present (nútíð) |
ég mannist | við mönnumst |
| þú mannast | þið mannist | þú mannist | þið mannist | ||
| hann, hún, það mannast | þeir, þær, þau mannast | hann, hún, það mannist | þeir, þær, þau mannist | ||
| past (þátíð) |
ég mannaðist | við mönnuðumst | past (þátíð) |
ég mannaðist | við mönnuðumst |
| þú mannaðist | þið mönnuðust | þú mannaðist | þið mönnuðust | ||
| hann, hún, það mannaðist | þeir, þær, þau mönnuðust | hann, hún, það mannaðist | þeir, þær, þau mönnuðust | ||
| imperative (boðháttur) |
mannast (þú) | mannist (þið) | |||
| Forms with appended personal pronoun | |||||
| mannastu | mannisti * | ||||
| * Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred. | |||||
| strong declension (sterk beyging) |
singular (eintala) | plural (fleirtala) | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine (karlkyn) |
feminine (kvenkyn) |
neuter (hvorugkyn) |
masculine (karlkyn) |
feminine (kvenkyn) |
neuter (hvorugkyn) | ||
| nominative (nefnifall) |
mannaður | mönnuð | mannað | mannaðir | mannaðar | mönnuð | |
| accusative (þolfall) |
mannaðan | mannaða | mannað | mannaða | mannaðar | mönnuð | |
| dative (þágufall) |
mönnuðum | mannaðri | mönnuðu | mönnuðum | mönnuðum | mönnuðum | |
| genitive (eignarfall) |
mannaðs | mannaðrar | mannaðs | mannaðra | mannaðra | mannaðra | |
| weak declension (veik beyging) |
singular (eintala) | plural (fleirtala) | |||||
| masculine (karlkyn) |
feminine (kvenkyn) |
neuter (hvorugkyn) |
masculine (karlkyn) |
feminine (kvenkyn) |
neuter (hvorugkyn) | ||
| nominative (nefnifall) |
mannaði | mannaða | mannaða | mönnuðu | mönnuðu | mönnuðu | |
| accusative (þolfall) |
mannaða | mönnuðu | mannaða | mönnuðu | mönnuðu | mönnuðu | |
| dative (þágufall) |
mannaða | mönnuðu | mannaða | mönnuðu | mönnuðu | mönnuðu | |
| genitive (eignarfall) |
mannaða | mönnuðu | mannaða | mönnuðu | mönnuðu | mönnuðu | |
Noun
manna n (genitive singular manna, no plural)
Declension
Ingrian
Noun
manna
Italian
Etymology
From Late Latin manna, from Ancient Greek μάννα (mánna), from Hebrew מן (mān, “'manna”).
Noun
manna f (plural manne)
- manna (all senses)
Related terms
Latin
Etymology
From Ancient Greek μάννα (mánna), from Hebrew מן (man).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈman.na/
Noun
manna f (genitive mannae); first declension
Inflection
First declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | manna | mannae |
| genitive | mannae | mannārum |
| dative | mannae | mannīs |
| accusative | mannam | mannās |
| ablative | mannā | mannīs |
| vocative | manna | mannae |
References
- manna in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- manna in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
Ter Sami
Etymology
From Proto-Samic *mānō.
Noun
manna