anna

See also: Appendix:Variations of "anna"

English

Alternative forms

ana

Etymology

From Hindi अन्न (anna), आना (ānā).

Pronunciation

IPA^(key): /ˈænə/
Rhymes: -ænə

Noun

anna (plural annas)

A unit of currency in former British India equal to 12 pies or 1/16 rupee.

Translations

unit of currency in British India

Portuguese: aná m

Anagrams

A.A.N.N., Nana, na-na, naan, nana

Finnish

(index an)

Pronunciation

IPA^(key): /ˈɑnːɑˣ/
Hyphenation: an‧na

Verb

anna

Indicative present connegative form of antaa.
- (Minä) en/ (Sinä) et/ Hän ei/ (Me) emme/ (Te) ette/ He eivät anna sitä minulle.
  - I/You/We/You/They don't / She/He doesn't give it to me.
Second-person singular imperative present form of antaa.
- Anna sitä minulle!
  - Give it to me!
Second-person singular imperative present connegative form of antaa.
- Älä anna sitä minulle!
  - Don't give it to me!

Anagrams

Nana

Icelandic

Etymology

From Old Norse anna.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈanːa/
Rhymes: -anːa

Verb

anna (weak verb, third-person singular past indicative annaði, supine annað)

(transitive, with dative) to manage, be able to do
(reflexive, with dative) to care for, see to

Conjugation

anna — active voice (germynd)

	Forms with appended personal pronoun
infinitive (nafnháttur)		að anna
supine (sagnbót)		annað
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		annandi
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég anna	við önnum	present (nútíð)	ég anni	við önnum
	þú annar	þið annið		þú annir	þið annið
	hann, hún, það annar	þeir, þær, þau anna		hann, hún, það anni	þeir, þær, þau anni

past (þátíð)	ég annaði	við önnuðum	past (þátíð)	ég annaði	við önnuðum
	þú annaðir	þið önnuðuð		þú annaðir	þið önnuðuð
	hann, hún, það annaði	þeir, þær, þau önnuðu		hann, hún, það annaði	þeir, þær, þau önnuðu

imperative (boðháttur)	anna (þú)	annið (þið)
	annaðu	anniði *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

annast — mediopassive voice (miðmynd)

	Forms with appended personal pronoun
infinitive (nafnháttur)		að annast
supine (sagnbót)		annast
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		annandist the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég annast	við önnumst	present (nútíð)	ég annist	við önnumst
	þú annast	þið annist		þú annist	þið annist
	hann, hún, það annast	þeir, þær, þau annast		hann, hún, það annist	þeir, þær, þau annist

past (þátíð)	ég annaðist	við önnuðumst	past (þátíð)	ég annaðist	við önnuðumst
	þú annaðist	þið önnuðust		þú annaðist	þið önnuðust
	hann, hún, það annaðist	þeir, þær, þau önnuðust		hann, hún, það annaðist	þeir, þær, þau önnuðust

imperative (boðháttur)	annast (þú)	annist (þið)
	annastu	annisti *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Related terms

Japanese

Romanization

anna

Rōmaji transcription of あんな

Latin

Verb

annā

second-person singular present active imperative of annō

References

anna in Geir T. Zoëga (1910) A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press
anna in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
anna in William Smith, editor (1848) A Dictionary of Greek Biography and Mythology, London: John Murray

Norwegian Bokmål

Determiner

anna f

feminine singular of annen

Norwegian Nynorsk

Determiner

anna

feminine singular of annan
neuter singular of annan

Old Norse

Pronunciation

Hyphenation: ann-a

Verb

anna

to be able to do
to bring to completion

Conjugation

Conjugation of anna — active (weak class 2)

indicative	present	past
infinitive	anna
present participle	annandi
past participle	annaðr
1st-person singular	anna	annaða
2nd-person singular	annar	annaðir
3rd-person singular	annar	annaði
1st-person plural	ǫnnum	ǫnnuðum
2nd-person plural	annið	ǫnnuðuð
3rd-person plural	anna	ǫnnuðu
subjunctive	present	past
1st-person singular	anna	annaða
2nd-person singular	annir	annaðir
3rd-person singular	annir	annaði
1st-person plural	annim	annaðim
2nd-person plural	annið	annaðið
3rd-person plural	anni	annaði
imperative	present
2nd-person singular	anna
1st-person plural	ǫnnum
2nd-person plural	annið

Conjugation of anna — mediopassive (weak class 2)

indicative	present	past
infinitive	annask
present participle	annandisk
past participle	annazk
1st-person singular	ǫnnumk	ǫnnuðumk
2nd-person singular	annask	annaðisk
3rd-person singular	annask	annaðisk
1st-person plural	ǫnnumsk	ǫnnuðumsk
2nd-person plural	annizk	ǫnnuðuzk
3rd-person plural	annask	ǫnnuðusk
subjunctive	present	past
1st-person singular	ǫnnumk	ǫnnuðumk
2nd-person singular	annisk	annaðisk
3rd-person singular	annisk	annaðisk
1st-person plural	annimsk	annaðimsk
2nd-person plural	annizk	annaðizk
3rd-person plural	annisk	annaðisk
imperative	present
2nd-person singular	annask
1st-person plural	ǫnnumsk
2nd-person plural	annizk

References

anna in Geir T. Zoëga (1910) A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press
anna in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
anna in William Smith, editor (1848) A Dictionary of Greek Biography and Mythology, London: John Murray

Turkmen

Noun

anna (definite accusative annany, plural annalar)

Friday

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.