mund

See also: Mund and mund'

English

Etymology

From Old English mund, from Proto-Germanic *mundō (“hand, protection, security”).

Pronunciation

IPA^(key): /mʊnd/, /mʌnd/

Noun

mund (plural munds)

(obsolete) A hand.
(obsolete) security, granted by a king or earl, the violation of which was punished by a fine (a mundbyrd)
Protection, guardianship.

Derived terms

mundbreach

Anagrams

UNDM

Albanian

Etymology 1

Probably from Proto-Indo-European *mendh (“to pay attention to, be vivacious”). Compare Old Norse munda (“aim, strive”), Gothic mundon (mundon, “look up”), Old High German muntar (“keen, eager”), Ancient Greek μανθάνω (manthánō, “learn”), Lithuanian mañdras (“alert, awake, smart, minxish”).

Pronunciation

IPA^(key): /mʊnd/

Noun

mund m

trouble
toil

Derived terms

Related terms

Muji

Etymology 2

From Proto-Albanian *māK(e)nT-, from Proto-Indo-European *magʰ- (“can, to be able (to do)”). Cognate to Lithuanian mokė́ti (“to be able”), Gothic magan (magan, “to be able, have power”), Old Church Slavonic мошти (mošti, “to be able”). Alternatively from Proto-Indo-European *men(s)-dʰ(e)h₂ (“to learn”).

Pronunciation

IPA^(key): /mʊnd/

Verb

mund (first-person singular past tense munda, participle mundur)

I can.
I am able.
I beat, win over.

Inflection

conjugation of mund

		singular (numri njëjës)			plural (numri shumës)
participle (pjesorja)			mundur
gerund — present (përcjellorja — koha e tashme)			duke mundur
gerund — past (përcjellorja — koha e kryer)			duke pasë mundur
infinitive (paskajorja)			për të mundur
		1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)	1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)
indicative (mënyra dëftore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mund/mundi	mund/mundë	mund/mundë	mundim	mundni	mundin
	imperfect (koha e pakryer)	mundja/mundsha	mundje/mundshe	mundte	mundnim/mundshim	mundnit/mundshit	mundnin/mundshin
	simple past (koha e kryer e thjeshtë)	munda	munde	mundi	mundëm	mundët	mundën
	perfect (koha e kryer)	kam mundur	ke mundur	ka mundur	kemi mundur	keni mundur	kanë mundur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	pata mundur	pate mundur	pati mundur	patëm mundur	patët mundur	patën mundur
	future (koha e ardhme)	do të mund	do të mundësh	do të mundë	do të mundim	do të mundni	do të mundin
	future perfect (koha e ardhme e përparme)	do të kem mundur	do të kesh mundur	do të ketë mundur	do të kemi mundur	do të keni mundur	do të kenë mundur

subjunctive (mënyra lidhore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	të mund	të mundësh	të mundë	të mundim	të mundni	të mundin
	past (koha e pakryer)	të mundja/mundsha	të mundje/mundshe	të mundte	të mundnim/mundshim	të mundnit/mundshit	të mundnin/mundshin
	perfect (koha e kryer)	të kem mundur	të kesh mundur	të ketë mundur	të kemi mundur	të keni mundur	të kenë mundur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	të kisha mundur	të kishe mundur	të kishte mundur	të kishim mundur	të kishit mundur	të kishin mundur

conditional (mënyra kushtore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	do të mundja/mundsha	do të mundje/mundshe	do të mundte	do të mundnim/mundshim	do të mundnit/mundshit	do të mundnin/mundshin
	perfect (koha e kryer)	do të kisha mundur	do të kishe mundur	do të kishte mundur	do të kishim mundur	do të kishit mundur	do të kishin mundur

optative (mënyra dëshirore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mundsha	mundsh	mundtë	mundshim	mundshit	mundshin
	perfect (koha e kryer)	paça mundur	paç mundur	pastë mundur	paçim mundur	paçit mundur	paçin mundur

admirative (mënyra habitore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mundkam	mundke	mundka	mundkemi	mundkeni	mundkan
	imperfect (koha e pakryer)	mundkësha	mundkëshe	mundkësh	mundkëshim	mundkëshit	mundkëshin
	perfect (koha e kryer)	paskam mundur	paske mundur	paska mundur	paskemi mundur	paskeni mundur	paskan mundur
	pluperfect (koha e kryer)	paskësha mundur	paskëshe mundur	paskësh mundur	paskëshim mundur	paskëshit mundur	paskëshin mundur

imperative (mënyra urdhërore)		—	ti	—	—	ju	—
imperative (mënyra urdhërore)			mund			mundni

Related terms

mundem

Danish

mund

Etymology

From Old Norse muðr, munnr, from Proto-Germanic *munþaz.

Pronunciation

IPA^(key): /mon/, [mɔnˀ]

Noun

mund c (singular definite munden, plural indefinite munde)

mouth (the opening of an animal through which food is ingested)

Inflection

Declension of mund

common gender	Singular		Plural
common gender	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative	mund	munden	munde	mundene
genitive	munds	mundens	mundes	mundenes

Verb

mund

imperative of munde

Icelandic

Pronunciation

IPA^(key): /mʏnt/
Rhymes: -ʏnt

Etymology 1

From Old Norse mund, from Proto-Germanic *mundō.

Noun

mund f (genitive singular mundar, nominative plural mundir)

(poetic) hand

Declension

declension of mund

	indefinite	definite	indefinite	definite
f-s2	singular		plural
nominative	mund	mundin	mundir	mundirnar
accusative	mund	mundina	mundir	mundirnar
dative	mund	mundinni	mundum	mundunum
genitive	mundar	mundarinnar	munda	mundanna

Synonyms

(hand): hönd

Derived terms

morgunstund gefur gull í mund (“the early bird catches the worm”)

Etymology 2

Related to Old Norse munda (“to aim, to strive”), Old High German muntar (“keen, eager”).

Noun

mund f (genitive singular mundar, nominative plural mundir) or mund n (genitive singular munds, nominative plural mund)

Used only in set phrases.

Declension

declension of mund

	indefinite	definite	indefinite	definite
f-s2	singular		plural
nominative	mund	mundin	mundir	mundirnar
accusative	mund	mundina	mundir	mundirnar
dative	mund	mundinni	mundum	mundunum
genitive	mundar	mundarinnar	munda	mundanna

or

declension of mund

	indefinite	definite	indefinite	definite
n-s	singular		plural
nominative	mund	mundið	mund	mundin
accusative	mund	mundið	mund	mundin
dative	mundi	mundinu	mundum	mundunum
genitive	munds	mundsins	munda	mundanna

Derived terms

í sömu mund/í sama mund (“at the same time”)
um þær mundir (“in those days, around that time”)

Related terms

mundur

Norwegian Bokmål

Etymology

From Old Norse muðr, munnr, from Proto-Germanic *munþaz.

Noun

mund

mouth

Inflection

	singular	plural
indefinite	mund	munder
definite	munden	mundene

Old Dutch

Etymology

From Proto-Germanic *munþaz.

Noun

mund m

mouth

Descendants

Middle Dutch: mont, munt
- Dutch: mond

Old English

Etymology

From Proto-Germanic *mundō.

Pronunciation

IPA^(key): /mund/

Noun

mund f (nominative plural munda or munde)

Declension

Declension of mund (strong ō-stem)

Case	Singular	Plural
nominative	mund	munda, munde
accusative	munde	munda, munde
genitive	munde	munda
dative	munde	mundum

Derived terms

mundgripe

Descendants

English: mound, mund

Old French

Etymology

From Latin mundus.

Noun

mund m (oblique plural munz or muntz, nominative singular munz or muntz, nominative plural mund)

the world

Old High German

Noun

mund m

(anatomy) mouth

Declension

Declension of mund (masculine a-stem)

case	singular	plural
nominative	mund	munda
accusative	mund	munda
genitive	mundes	mundo
dative	munde	mundum
instrumental	mundu	—

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *mundō (“hand”). Further cognates see there.

Noun

mund f

hand

Descendants

Icelandic: mund

References

mund in Geir T. Zoëga (1910) A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press

Romansch

Alternative forms

(Surmiran) mond
(Puter, Vallader) muond

Etymology

From Latin mundus.

Noun

mund m (plural munds)

(Rumantsch Grischun, Sursilvan, Sutsilvan) world

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.