gün

See also: gun, Gun, gùn, gūn, guṅ, Gün, and gǔn

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic	ҝүн
Roman	gün
Perso-Arabic	گون‎

Etymology

From Proto-Turkic *gün (“sun, day”).

Noun

gün (definite accusative günü, plural günlər)

day

Declension

Declension of gün

	singular	plural
nominative	gün	günlər
definite accusative	günü	günləri
dative	günə	günlərə
locative	gündə	günlərdə
ablative	gündən	günlərdən
definite genitive	günün	günlərin

Possessive forms of gün

	nominative
	singular	plural
mənim (“my”)	günüm	günlərim
sənin (“your”)	günün	günlərin
onun (“his/her/its”)	günü	günləri
bizim (“our”)	günümüz	günlərimiz
sizin (“your”)	gününüz	günləriniz
onların (“their”)	günü	günləri
	accusative
	singular	plural
mənim (“my”)	günümü	günlərimi
sənin (“your”)	gününü	günlərini
onun (“his/her/its”)	gününü	günlərini
bizim (“our”)	günümüzü	günlərimizi
sizin (“your”)	gününüzü	günlərinizi
onların (“their”)	gününü	günlərini
	dative
	singular	plural
mənim (“my”)	günümə	günlərimə
sənin (“your”)	gününə	günlərinə
onun (“his/her/its”)	gününə	günlərinə
bizim (“our”)	günümüzə	günlərimizə
sizin (“your”)	gününüzə	günlərinizə
onların (“their”)	gününə	günlərinə
	locative
	singular	plural
mənim (“my”)	günümdə	günlərimdə
sənin (“your”)	günündə	günlərində
onun (“his/her/its”)	günündə	günlərində
bizim (“our”)	günümüzdə	günlərimizdə
sizin (“your”)	gününüzdə	günlərinizdə
onların (“their”)	günündə	günlərində
	ablative
	singular	plural
mənim (“my”)	günümdən	günlərimdən
sənin (“your”)	günündən	günlərindən
onun (“his/her/its”)	günündən	günlərindən
bizim (“our”)	günümüzdən	günlərimizdən
sizin (“your”)	gününüzdən	günlərinizdən
onların (“their”)	günündən	günlərindən
	genitive
	singular	plural
mənim (“my”)	günümün	günlərimin
sənin (“your”)	gününün	günlərinin
onun (“his/her/its”)	gününün	günlərinin
bizim (“our”)	günümüzün	günlərimizin
sizin (“your”)	gününüzün	günlərinizin
onların (“their”)	gününün	günlərinin

Romansch

Etymology

From Latin iūnius (“of June”).

Proper noun

gün m

(Puter, Vallader) June

Synonyms

(Rumantsch Grischun, Sursilvan) zercladur
(Sutsilvan) zarcladur
(Surmiran) zarcladour

Turkish

Pronunciation

IPA^(key): /ɡyn/, [ɟyn]

Etymology 1

From Ottoman Turkish كون‎ (gün, “sun, day, time”), Old Anatolian Turkish [script needed] (gün), from Proto-Turkic *gün (“sun, day”). Compare Old Turkic 𐰚𐰇𐰤‎ (kün, “sun, day”).

Noun

gün (definite accusative günü, plural günler)

sun (light and warmth received from the sun)
daytime
daylight
day
date

Declension

Inflection

Nominative

gün

Definite accusative

günü

Singular

Plural

Nominative

gün

günler

Definite accusative

günü

günleri

Dative

güne

günlere

Locative

günde

günlerde

Ablative

günden

günlerden

Genitive

günün

günlerin

Possessive forms
	Singular	Plural
1st singular	günüm	günlerim
2nd singular	günün	günlerin
3rd singular	günü	günleri
1st plural	günümüz	günlerimiz
2nd plural	gününüz	günleriniz
3rd plural	günleri	günleri

Related terms

güneş
günlü
günsüz
günlük
günde
gündüz

Etymology 2

From Proto-Turkic *kün (“people”).

Noun

gün (definite accusative günü, plural günler)

(Used together with el (“foreign people”) both being in dative case) people

Turkmen

Etymology

From Proto-Turkic *gün (“sun, day”).

Pronunciation

IPA^(key): /ɡyn/, /ʁyn/

Noun

gün (definite accusative günü, plural günler)

sun (light and warmth received from the sun)
daytime
daylight
day
date

Declension

declension of gün

	singular	plural
nominative	gün	günler
accusative	günü	günleri
genitive	günüň	günleriň
dative	güne	günlere
locative	günde	günlerde
ablative	günden	günlerden

Volapük

Noun

gün (plural güns)

rifle, shotgun

Declension

declension of gün

	singular	plural
nominative	gün	güns
genitive	güna	günas
dative	güne	günes
accusative	güni	günis
predicative	günu	günus
vocative	o gün!	o güns!

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.