durmaq

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic	дурмаг
Roman	durmaq
Perso-Arabic	دورماق‎

Etymology

From Proto-Turkic *dur- (“to stand”) ^[1] Cognate with Turkish durmak, Turkmen durmak, Crimean Tatar turmak, Uzbek turmoq, Uyghur تۇرماق‎ (turmaq), Kazakh тұру (turw), Tatar turu, Chuvash тăр (tăr).

Pronunciation

IPA^(key): [durˈmɑχ]
Hyphenation: dur‧maq

Verb

durmaq

(intransitive) to stand
- 1937, Yusif Vəzir Çəmənzəminli, Vasvası; reprinted as Tоfiq Hüsеynоğlu, Məryəm Aхundоva, editor, Yusif Vəzir Çəmənzəminli. Əsərləri. Üç cilddə. Birinci cild, volume I, Baku: AVRASİYA PRЕSS, 2005, page 329:
  Yanı uşaqlı bir rus qadını durmuşdu.
  A Russian woman with children was standing next to him.
Bütün günü ayaq üstə durmuşam, çox yorğunam ― I've been standing up all day, I'm very tired.

Növbədə durmaq ― To stand in the queue

Synonym: dayanmaq
(intransitive) to stand up, get up
Səhər tezdən durmaq. ― To get up early in the morning.

Avtobusa minəndə cavanlar durub mənə yer verirlər, deyəsən qocalmışam.
When I get onto the bus, young people stand up and give up their seats to me, it seems I've become old.

Synonym: qalxmaq
(intransitive) to stop, halt
- 1959, Anar, Hekayə‎^[]:
  Trolleybus gəlib dayanacağında durdu.
  The trolley bus arrived to the stop and halted'.
Synonym: dayanmaq
(intransitive) to wait
(intransitive) to be still
- 1910, Yusif Vəzir Cəmənzəminli, Vasvası; reprinted as Tоfiq Hüsеynоğlu, Məryəm Aхundоva, editor, Yusif Vəzir Çəmənzəminli. Əsərləri. Üç cilddə. Birinci cild, volume I, Baku: AVRASİYA PRЕSS, 2005, page 96:
  Ağacların budaqları darvazanın tağının üzərindən sallanaraq sakit durmuşdu.
  The branches of the tree were hanging over the gate arch and being still.
Synonym: tərpənməmək
(intransitive, vulgar) to become erect

Conjugation

Conjugation of durmaq

positive
verbal noun			durmaq
present participle			duran
			person
			singular			plural
			first	second	third	first	second	third
indicative	present	simple	dururam	durursan	durur	dururuq	durursunuz	dururlar
	present	perfect	durmuşam	durmuşsan	durmuşdur	durmuşuq	durmuşsunuz	durmuşdurlar
	past	simple	durdum	durdun	durdu	durduq	durdunuz	durdular
	past	perfect	durmuşdum	durmuşdun	durmuşdu	durmuşduq	durmuşdunuz	durmuşdular
	future	simple	duracağam	duracaqsan	duracaqdır	duracağıq	duracaqsınız	duracaqdırlar
imperative			durum	dur	dursun	duraq	durasınız	dursunlar

negative
verbal noun			durmamaq
present participle			durmayan
			person
			singular			plural
			first	second	third	first	second	third
indicative	present	simple	durmuram	durmursan	durmur	durmuruq	durmursunuz	durmurlar
	present	perfect	durmamışam	durmamışsan	durmamışdır	durmamışıq	durmamışsınız	durmamışdırlar
	past	simple	durmadım	durmadın	durmadı	durmadıq	durmadınız	durmadılar
	past	perfect	durmamışdım	durmamışdın	durmamışdı	durmamışdıq	durmamışdınız	durmamışdılar
	future	simple	durmayacağam	durmayacaqsan	durmayacaqdır	durmayacağıq	durmayacaqsınız	durmayacaqdırlar
imperative			durmayım	durma	durmasın	durmayaq	durmayasınız	durmasınlar

Derived terms

duruş (“stance”)
durğun (“still, tranquil”)
durum (“standing point”)

References

↑ Starostin, Sergei; Dybo, Anna; Mudrak, Oleg (2003), “*dur-”, in Etymological dictionary of the Altaic languages (Handbuch der Orientalistik; VIII.8), Leiden, New York, Köln: E.J. Brill

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Starostin, Sergei; Dybo, Anna; Mudrak, Oleg (2003), “*dur-”, in Etymological dictionary of the Altaic languages (Handbuch der Orientalistik; VIII.8), Leiden, New York, Köln: E.J. Brill