कर्ण

Hindi

Etymology

Borrowed from Sanskrit कर्ण (karṇa).

Doublet of कान (kān), a tadbhava.

Pronunciation

  • IPA(key): /kəɾn/

Noun

कर्ण • (karṇ) m

  1. (anatomy, uncommon) ear
    Synonym: कान (kān)
  2. (geometry, trigonometry) hypotenuse
  3. (nautical) helm, rudder

Declension

Declension of कर्ण
Singular Plural
Direct कर्ण (karṇ) कर्ण (karṇ)
Oblique कर्ण (karṇ) कर्णों (karṇõ)
Vocative कर्ण (karṇ) कर्णो (karṇo)

References

  • Caturvedi, Mahendra; Bhola Nath Tiwari (1970), “कर्ण”, in A practical Hindi-English dictionary, Delhi: National Publishing House

Sanskrit

Noun

कर्ण • (kárṇa) m

  1. (anatomy) ear
  2. (nautical) the handle or ear of a vessel
  3. (nautical) the helm or rudder of a ship
  4. (geometry) the hypotenuse of a triangle or the diagonal of a quadrilateral
  5. diameter (of a circle)
  6. (prosody) spondee

Declension

Masculine a-stem declension of कर्ण
Nom. sg. कर्णः (karṇaḥ)
Gen. sg. कर्णस्य (karṇasya)
Singular Dual Plural
Nominative कर्णः (karṇaḥ) कर्णौ (karṇau) कर्णाः (karṇāḥ)
Vocative कर्ण (karṇa) कर्णौ (karṇau) कर्णाः (karṇāḥ)
Accusative कर्णम् (karṇam) कर्णौ (karṇau) कर्णान् (karṇān)
Instrumental कर्णेन (karṇena) कर्णाभ्याम् (karṇābhyām) कर्णैः (karṇaiḥ)
Dative कर्णाय (karṇāya) कर्णाभ्याम् (karṇābhyām) कर्णेभ्यः (karṇebhyaḥ)
Ablative कर्णात् (karṇāt) कर्णाभ्याम् (karṇābhyām) कर्णेभ्यः (karṇebhyaḥ)
Genitive कर्णस्य (karṇasya) कर्णयोः (karṇayoḥ) कर्णानाम् (karṇānām)
Locative कर्णे (karṇe) कर्णयोः (karṇayoḥ) कर्णेषु (karṇeṣu)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.