минути
Serbo-Croatian
Etymology
From Proto-Slavic *minuti.
Pronunciation
- IPA(key): /mǐːnuti/
- Hyphenation: ми‧ну‧ти
Verb
ми́нути pf (Latin spelling mínuti)
- (intransitive) to pass, pass by (of time, state, period, pain, wishes etc.)
- (intransitive) to end, stop (wind, rain etc.)
Conjugation
Conjugation of минути
| Infinitive: минути | Present verbal adverb: — | Past verbal adverb: ми́нӯвши | Verbal noun: — | ||||
| Number | Singular | Plural | |||||
| Person | 1st | 2nd | 3rd | 1st | 2nd | 3rd | |
| Verbal forms | ја | ти | он / она / оно | ми | ви | они / оне / она | |
| Present | минем | минеш | мине | минемо | минете | мину | |
| Future | Future I | минут ћу1 минућу |
минут ћеш1 минућеш |
минут ће1 минуће |
минут ћемо1 минућемо |
минут ћете1 минућете |
минут ће1 минуће |
| Future II | будем минуо2 | будеш минуо2 | буде минуо2 | будемо минули2 | будете минули2 | буду минули2 | |
| Past | Perfect | минуо сам2 | минуо си2 | минуо je2 | минули смо2 | минули сте2 | минули су2 |
| Pluperfect3 | био сам минуо2 | био си минуо2 | био је минуо2 | били смо минули2 | били сте минули2 | били су минули2 | |
| Aorist | минух | мину | мину | минусмо | минусте | минуше | |
| Conditional I | минуо бих2 | минуо би2 | минуо би2 | минули бисмо2 | минули бисте2 | минули би2 | |
| Conditional II | био бих минуо2 | био би минуо2 | био би минуо2 | били бисмо минули2 | били бисте минули2 | били би минули2 | |
| Imperative | — | мини | — | минимо | мините | — | |
| Active past participle | минуо m / минула f / минуло n | минули m / минуле f / минула n | |||||
| 1 Croatian spelling: others omit the infinitive suffix completely and bind the clitic. 2 For masculine nouns; a feminine or neuter agent would use the feminine and neuter gender forms of the active past participle and auxiliary verb, respectively. 3 Often replaced by the past perfect in colloquial speech, i.e. the auxiliary verb biti (to be) is routinely dropped. * Note: The aorist and imperfect have nowadays fallen into disuse and as such they are found only in literary texts; routinely replaced by the past perfect in both formal and colloquial speech. | |||||||
Derived terms
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.