voegen

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈvuɣə(n)/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -uɣən

Etymology 1

From Middle Dutch voegen, from Old Dutch *fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb

voegen

  1. (transitive) to place, to put
  2. (transitive) to add
  3. (transitive) to grout
  4. (transitive) to fit, to suit
    Dat voegt je niet.
    That doesn't suit you.
Inflection
Inflection of voegen (weak)
infinitive voegen
past singular voegde
past participle gevoegd
infinitive voegen
gerund voegen n
verbal noun —
present tense past tense
1st person singular voeg voegde
2nd person sing. (jij) voegt voegde
2nd person sing. (u) voegt voegde
2nd person sing. (gij) voegt voegde
3rd person singular voegt voegde
plural voegen voegden
subjunctive sing.1 voege voegde
subjunctive plur.1 voegen voegden
imperative sing. voeg
imperative plur.1 voegt
participles voegend gevoegd
1) Archaic.
Derived terms

Etymology 2

See etymology on the main entry.

Noun

voegen

  1. Plural form of voeg

Middle Dutch

Etymology

From Old Dutch *fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb

voegen

  1. to join, to unite
  2. to fit, to adjust/align oneself [+ āne (object) = with]
  3. to fit, to have the right size
  4. to fit, to suit, to behoove

Inflection

This verb needs an inflection-table template.

Descendants

  • Dutch: voegen
  • Limburgish: voge

Further reading

  • “voeghen”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
  • “voegen”, in Middelnederlandsch Woordenboek, 1929
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.