tegenhouden

Dutch

Etymology

tegen +‎ houden

Pronunciation

  • Audio(file)
  • Hyphenation: te‧gen‧hou‧den

Verb

tegenhouden

  1. to stop, to inhibit
  2. to hold back, to keep at bay
  3. to arrest

Inflection

Inflection of tegenhouden (strong class 7, slightly irregular, separable)
infinitive tegenhouden
past singular hield tegen
past participle tegengehouden
infinitive tegenhouden
gerund tegenhouden n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular hou tegen, houd tegen hield tegen tegenhou, tegenhoud tegenhield
2nd person sing. (jij) houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
2nd person sing. (u) houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
2nd person sing. (gij) houdt tegen hieldt tegen tegenhoudt tegenhieldt
3rd person singular houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
plural houden tegen hielden tegen tegenhouden tegenhielden
subjunctive sing.1 houde tegen hielde tegen tegenhoude tegenhielde
subjunctive plur.1 houden tegen hielden tegen tegenhouden tegenhielden
imperative sing. hou tegen, houd tegen
imperative plur.1 houdt tegen
participles tegenhoudend tegengehouden
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.