pumilus
Latin
Etymology
Probably from Proto-Indo-European *peh₂w-, the same root of puer (“child”) and pūpus (“puppet”)[1].
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈpuː.mi.lus/, [ˈpuː.mɪ.ɫʊs]
Noun
pūmilus m (genitive pūmilī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | pūmilus | pūmilī |
| genitive | pūmilī | pūmilōrum |
| dative | pūmilō | pūmilīs |
| accusative | pūmilum | pūmilōs |
| ablative | pūmilō | pūmilīs |
| vocative | pūmile | pūmilī |
Synonyms
Adjective
pūmilus (feminine pūmila, neuter pūmilum); first/second declension
- dwarf (especially as a taxonomic epithet)
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | pūmilus | pūmila | pūmilum | pūmilī | pūmilae | pūmila | |
| genitive | pūmilī | pūmilae | pūmilī | pūmilōrum | pūmilārum | pūmilōrum | |
| dative | pūmilō | pūmilō | pūmilīs | ||||
| accusative | pūmilum | pūmilam | pūmilum | pūmilōs | pūmilās | pūmila | |
| ablative | pūmilō | pūmilā | pūmilō | pūmilīs | |||
| vocative | pūmile | pūmila | pūmilum | pūmilī | pūmilae | pūmila | |
Synonyms
Derived terms
References
- pumilus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- pumilus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- ↑ Walde, Alois; Hofmann, Johann Baptist (1954), “pumilus”, in Lateinisches etymologisches Wörterbuch (in German), volume 2, 3rd edition, Heidelberg: Carl Winter, page 389
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.