opvolgen

Dutch

Etymology

From op +‎ volgen.

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

opvolgen

  1. to succeed (come after)
  2. to follow

Inflection

Inflection of opvolgen (weak, separable)
infinitive opvolgen
past singular volgde op
past participle opgevolgd
infinitive opvolgen
gerund opvolgen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular volg op volgde op opvolg opvolgde
2nd person sing. (jij) volgt op volgde op opvolgt opvolgde
2nd person sing. (u) volgt op volgde op opvolgt opvolgde
2nd person sing. (gij) volgt op volgde op opvolgt opvolgde
3rd person singular volgt op volgde op opvolgt opvolgde
plural volgen op volgden op opvolgen opvolgden
subjunctive sing.1 volge op volgde op opvolge opvolgde
subjunctive plur.1 volgen op volgden op opvolgen opvolgden
imperative sing. volg op
imperative plur.1 volgt op
participles opvolgend opgevolgd
1) Archaic.

Derived terms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.