klaar

Dutch

Etymology

From Middle Dutch claer (bright, shining, ready, finished), from Latin clārus (bright).[1] Cognates: see Latin clārus.

Pronunciation

  • Rhymes: -aːr
  • (file)

Adjective

klaar (comparative klaarder, superlative klaarst)

  1. ready
  2. finished
  3. clear

Inflection

Inflection of klaar
uninflected klaar
inflected klare
comparative klaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial klaar klaarder het klaarst
het klaarste
indefinite m./f. sing. klare klaardere klaarste
n. sing. klaar klaarder klaarste
plural klare klaardere klaarste
definite klare klaardere klaarste
partitive klaars klaarders

Synonyms

Derived terms

References

  1. klaar; in: J. de Vries & F. de Tollenaere, "Etymologisch Woordenboek", Uitgeverij Het Spectrum, Utrecht, 1986 (14de druk)

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.