initium
Latin
Etymology
From ineō (“go in, make a start”), from in (“in, into”) + eō (“go”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /iˈni.ti.um/, [ɪˈnɪ.ti.ũ]
Noun
initium n (genitive initiī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | initium | initia |
| genitive | initiī | initiōrum |
| dative | initiō | initiīs |
| accusative | initium | initia |
| ablative | initiō | initiīs |
| vocative | initium | initia |
Derived terms
Descendants
References
- initium in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- initium in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- initium in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- to begin with a thing: initium capere; incipere ab aliqua re
- to commence a thing: initium facere, ducere, sumere (alicuius rei)
- to start from small beginnings: ab exiguis initiis proficisci
- to begin to speak: initium dicendi facere
- to commence hostilities: bellum incipere, belli initium facere (B. G. 7. 1. 5)
- (ambiguous) the elements: elementa; initia or principia rerum
- (ambiguous) at the beginning of the year: initio anni, ineunte anno
- to begin with a thing: initium capere; incipere ab aliqua re
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.