inblikken

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɪmˌblɪkə(n)/

Etymology 1

in 'in' + blik 'can, metal container'

Verb

inblikken

  1. (transitive) to can (to preserve)
Inflection
Inflection of inblikken (weak, separable)
infinitive inblikken
past singular blikte in
past participle ingeblikt
infinitive inblikken
gerund inblikken n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular blik in blikte in inblik inblikte
2nd person sing. (jij) blikt in blikte in inblikt inblikte
2nd person sing. (u) blikt in blikte in inblikt inblikte
2nd person sing. (gij) blikt in blikte in inblikt inblikte
3rd person singular blikt in blikte in inblikt inblikte
plural blikken in blikten in inblikken inblikten
subjunctive sing.1 blikke in blikte in inblikke inblikte
subjunctive plur.1 blikken in blikten in inblikken inblikten
imperative sing. blik in
imperative plur.1 blikt in
participles inblikkend ingeblikt
1) Archaic.

Etymology 2

in 'in' + blik 'glance, view'

Verb

inblikken

  1. (intransitive) to look into
Inflection

See above.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.