geren

See also: Geren and gèrén

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɣeːrə(n)/
  • (file)

Etymology 1

From Middle Dutch geren, from Old Dutch geron, from Proto-Germanic *gerōną, related to Dutch gaarne and German gern.

Verb

geren

  1. (transitive, obsolete) to covet
Inflection
Inflection of geren (weak)
infinitive geren
past singular geerde
past participle gegeerd
infinitive geren
gerund geren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular geer geerde
2nd person sing. (jij) geert geerde
2nd person sing. (u) geert geerde
2nd person sing. (gij) geert geerde
3rd person singular geert geerde
plural geren geerden
subjunctive sing.1 gere geerde
subjunctive plur.1 geren geerden
imperative sing. geer
imperative plur.1 geert
participles gerend gegeerd
1) Archaic.
Derived terms

Etymology 2

See etymology on the main entry.

Noun

geren

  1. Plural form of geer
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.