fouilleren

Dutch

Etymology

Borrowed from French fouiller.

Pronunciation

  • IPA(key): /fuˈjeːrə(n)/
  • (file)

Verb

fouilleren

  1. (transitive) to search, to frisk

Inflection

Inflection of fouilleren (weak)
infinitive fouilleren
past singular fouilleerde
past participle gefouilleerd
infinitive fouilleren
gerund fouilleren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular fouilleer fouilleerde
2nd person sing. (jij) fouilleert fouilleerde
2nd person sing. (u) fouilleert fouilleerde
2nd person sing. (gij) fouilleert fouilleerde
3rd person singular fouilleert fouilleerde
plural fouilleren fouilleerden
subjunctive sing.1 fouillere fouilleerde
subjunctive plur.1 fouilleren fouilleerden
imperative sing. fouilleer
imperative plur.1 fouilleert
participles fouillerend gefouilleerd
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.