feil
German
Etymology
From Middle High German veil, veile, from a conflation of Old High German feili ("good, trusty"; from Proto-Germanic *failijaz) and fali ("venal, for-sale"; from Proto-Germanic *faliz). Cognate with Dutch veil and Old Norse falr (> Danish, Norwegian, Swedish fal). Another cognates include Ancient Greek πωλέω (pōléō, “sell”).
Pronunciation
- IPA(key): [faɪ̯l]
- Rhymes: -aɪ̯l
Adjective
feil (not comparable)
Declension
| number & gender | singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | all genders | ||
| predicative | er ist feil | sie ist feil | es ist feil | sie sind feil | |
| strong declension (without article) |
nominative | feiler | feile | feiles | feile |
| genitive | feilen | feiler | feilen | feiler | |
| dative | feilem | feiler | feilem | feilen | |
| accusative | feilen | feile | feiles | feile | |
| weak declension (with definite article) |
nominative | der feile | die feile | das feile | die feilen |
| genitive | des feilen | der feilen | des feilen | der feilen | |
| dative | dem feilen | der feilen | dem feilen | den feilen | |
| accusative | den feilen | die feile | das feile | die feilen | |
| mixed declension (with indefinite article) |
nominative | ein feiler | eine feile | ein feiles | (keine) feilen |
| genitive | eines feilen | einer feilen | eines feilen | (keiner) feilen | |
| dative | einem feilen | einer feilen | einem feilen | (keinen) feilen | |
| accusative | einen feilen | eine feile | ein feiles | (keine) feilen | |
Derived terms
Further reading
- feil in Duden online
Norwegian Bokmål
Etymology
Borrowed from Middle Low German feil, fēl, which is borrowed from Old French faille, which is derived from Latin fallō. Cognate with Danish fejl, Swedish fel, German Fehler and English fail.[1]. Adverb and adjective derived from the noun.
Pronunciation
- IPA(key): /fæɪl/
Adjective
feil (indeclinable)
Adverb
feil
Noun
feil m (definite singular feilen, indefinite plural feil, definite plural feila or feilene)
Derived terms
Further reading
- “feil” in The Bokmål Dictionary.
Norwegian Nynorsk
Adjective
feil (indeclinable)
Adverb
feil
Noun
feil m (definite singular feilen, indefinite plural feil, definite plural feila)
Derived terms
References
- ↑ Alf Torp, "Nynorsk Etymologisk Ordbok", Oslo 1992 (reprint), →ISBN
- “feil” in The Nynorsk Dictionary.
Old Irish
Verb
feil
- Alternative form of fil
Volapük
Pronunciation
- IPA(key): [feˈil]
Proper noun
feil
Declension
| singular | |
|---|---|
| nominative | feil |
| genitive | feila |
| dative | feile |
| accusative | feili |
| predicative | feilu |
| vocative | o feil! |
Derived terms
- feilan
- feilanik
- feilaläned
- feilam
- feilav