enfeudar
Spanish
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /enfeuˈdaɾ/, [ẽɱfeu̯ˈðaɾ]
Verb
enfeudar (first-person singular present enfeudo, first-person singular preterite enfeudé, past participle enfeudado)
- to enfeoff
Conjugation
These forms are generated automatically and may not actually be used. Pronoun usage varies by region.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st person | 2nd person | 3rd person | 1st person | 2nd person | 3rd person | ||
| with infinitive enfeudar | |||||||
| dative | enfeudarme | enfeudarte | enfeudarle, enfeudarse | enfeudarnos | enfeudaros | enfeudarles, enfeudarse | |
| accusative | enfeudarme | enfeudarte | enfeudarlo, enfeudarla, enfeudarse | enfeudarnos | enfeudaros | enfeudarlos, enfeudarlas, enfeudarse | |
| with gerund enfeudando | |||||||
| dative | enfeudándome | enfeudándote | enfeudándole, enfeudándose | enfeudándonos | enfeudándoos | enfeudándoles, enfeudándose | |
| accusative | enfeudándome | enfeudándote | enfeudándolo, enfeudándola, enfeudándose | enfeudándonos | enfeudándoos | enfeudándolos, enfeudándolas, enfeudándose | |
| with informal second-person singular imperative enfeuda | |||||||
| dative | enfeúdame | enfeúdate | enfeúdale | enfeúdanos | not used | enfeúdales | |
| accusative | enfeúdame | enfeúdate | enfeúdalo, enfeúdala | enfeúdanos | not used | enfeúdalos, enfeúdalas | |
| with formal second-person singular imperative enfeude | |||||||
| dative | enfeúdeme | not used | enfeúdele, enfeúdese | enfeúdenos | not used | enfeúdeles | |
| accusative | enfeúdeme | not used | enfeúdelo, enfeúdela, enfeúdese | enfeúdenos | not used | enfeúdelos, enfeúdelas | |
| with first-person plural imperative enfeudemos | |||||||
| dative | not used | enfeudémoste | enfeudémosle | enfeudémonos | enfeudémoos | enfeudémosles | |
| accusative | not used | enfeudémoste | enfeudémoslo, enfeudémosla | enfeudémonos | enfeudémoos | enfeudémoslos, enfeudémoslas | |
| with informal second-person plural imperative enfeudad | |||||||
| dative | enfeudadme | not used | enfeudadle | enfeudadnos | enfeudaos | enfeudadles | |
| accusative | enfeudadme | not used | enfeudadlo, enfeudadla | enfeudadnos | enfeudaos | enfeudadlos, enfeudadlas | |
| with formal second-person plural imperative enfeuden | |||||||
| dative | enfeúdenme | not used | enfeúdenle | enfeúdennos | not used | enfeúdenles, enfeúdense | |
| accusative | enfeúdenme | not used | enfeúdenlo, enfeúdenla | enfeúdennos | not used | enfeúdenlos, enfeúdenlas, enfeúdense | |
Further reading
- “enfeudar” in Diccionario de la lengua española, Vigésima tercera edición, Real Academia Española, 2014.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.