dük

See also: duk

Turkish

Etymology

Borrowed from French duc.

Pronunciation

IPA^(key): [dyc]

Noun

dük (definite accusative dükü, plural dükler)

duke, male ruler of a duchy

Declension

Inflection

Nominative

dük

Definite accusative

dükü

Singular

Plural

Nominative

dük

dükler

Definite accusative

dükü

dükleri

Dative

düke

düklere

Locative

dükte

düklerde

Ablative

dükten

düklerden

Genitive

dükün

düklerin

Possessive forms
	Singular	Plural
1st singular	düküm	düklerim
2nd singular	dükün	düklerin
3rd singular	dükü	dükleri
1st plural	dükümüz	düklerimiz
2nd plural	dükünüz	dükleriniz
3rd plural	dükleri	dükleri

Predicative forms
	Singular	Plural
1st singular	düküm	düklerim
2nd singular	düksün	düklersin
3rd singular	dük düktür	dükler düklerdir
1st plural	düküz	dükleriz
2nd plural	düksünüz	düklersiniz
3rd plural	dükler	düklerdir

Volapük

Pronunciation

IPA^(key): /dyk/

Noun

dük (plural düks)

duke

Declension

declension of dük

	singular	plural
nominative	dük	düks
genitive	düka	dükas
dative	düke	dükes
accusative	düki	dükis
predicative	düku	dükus
vocative	o dük!	o düks!

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.