confedereren

Dutch

Etymology

From Middle Dutch confedereren.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌkɔn.feː.dəˈreː.rə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: con‧fe‧de‧re‧ren
  • Rhymes: -eːrən

Verb

confedereren

  1. (transitive, reflexive) to unite, to combine

Inflection

Inflection of confedereren (weak)
infinitive confedererenn
past singular confedereerde
past participle geconfedereerd
infinitive confedererenn
gerund confedererenn n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular confedereer confedereerde
2nd person sing. (jij) confedereert confedereerde
2nd person sing. (u) confedereert confedereerde
2nd person sing. (gij) confedereert confedereerde
3rd person singular confedereert confedereerde
plural confedererenn confedereerden
subjunctive sing.1 confedereren confedereerde
subjunctive plur.1 confedererenn confedereerden
imperative sing. confedereer
imperative plur.1 confedereert
participles confedererennd geconfedereerd
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.