afleggen

Dutch

Etymology

From Middle Dutch afleggen, aveleggen, from Proto-Germanic *abalagjaną. Equivalent to af- +‎ leggen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɑflɛɣə(n)/
  • Audio(file)

Verb

afleggen

  1. (transitive) to cover (e.g. a distance)
    Zonnevliegtuig legt recordafstand af.
    Solar-powered aircraft covers a record distance.
  2. (intransitive, with het as the object) to perish, to die
  3. (intransitive, with het as the object) to be defeated
  4. (transitive) to prepare a deceased person for the funeral

Inflection

Inflection of afleggen (weak, separable)
infinitive afleggen
past singular legde af
past participle afgelegd
infinitive afleggen
gerund afleggen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular leg af legde af afleg aflegde
2nd person sing. (jij) legt af legde af aflegt aflegde
2nd person sing. (u) legt af legde af aflegt aflegde
2nd person sing. (gij) legt af legde af aflegt aflegde
3rd person singular legt af legde af aflegt aflegde
plural leggen af legden af afleggen aflegden
subjunctive sing.1 legge af legde af aflegge aflegde
subjunctive plur.1 leggen af legden af afleggen aflegden
imperative sing. leg af
imperative plur.1 legt af
participles afleggend afgelegd
1) Archaic.

Anagrams

Middle Low German

Etymology

af- +‎ leggen.

Pronunciation

  • IPA(key): /afˈleɡːən/

Verb

afleggen

  1. to put down
  2. to lay down
  3. to give up

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.