सूर

Sanskrit

Etymology

From Proto-Indo-European *sóh₂wl̥ (“sun”), whence also सूर्य (sūrya) and स्वर् (svar). Cognate with Latin sol, Ancient Greek ἥλιος (hḗlios), Old English sol, Avestan 𐬵𐬎𐬎𐬀𐬭𐬆‎ (huuarə), Persian خور‎ (xor).

Pronunciation

Noun

सूर • (sū́ra) m

  1. the Sun
    • c. 1700 BCE – 1200 BCE, Ṛgveda 1.50.2
      अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः।
      सूराय विश्वचक्षसे॥
      apa tye tāyavo yathā nakṣatrā yantyaktubhiḥ.
      sūrāya viśvacakṣase.
      The constellations pass away, like thieves, together with their beams,
      Before the all-beholding Sun.
    Synonyms: रवि (ravi), भास्कर (bhāskara), दिनकर (dinakara), भानु (bhānu), आदित्य (āditya), सवितृ (savitṛ)

Declension

Masculine a-stem declension of सूर
Nom. sg. सूरः (sūraḥ)
Gen. sg. सूरस्य (sūrasya)
Singular Dual Plural
Nominative सूरः (sūraḥ) सूरौ (sūrau) सूराः (sūrāḥ)
Vocative सूर (sūra) सूरौ (sūrau) सूराः (sūrāḥ)
Accusative सूरम् (sūram) सूरौ (sūrau) सूरान् (sūrān)
Instrumental सूरेन (sūrena) सूराभ्याम् (sūrābhyām) सूरैः (sūraiḥ)
Dative सूराय (sūrāya) सूराभ्याम् (sūrābhyām) सूरेभ्यः (sūrebhyaḥ)
Ablative सूरात् (sūrāt) सूराभ्याम् (sūrābhyām) सूरेभ्यः (sūrebhyaḥ)
Genitive सूरस्य (sūrasya) सूरयोः (sūrayoḥ) सूरानाम् (sūrānām)
Locative सूरे (sūre) सूरयोः (sūrayoḥ) सूरेषु (sūreṣu)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.