πένθος

Ancient Greek

From Proto-Indo-European *kʷendʰ-; cognate with πάθος (páthos) and πάσχω (páskhō).

πένθος • (pénthos) n (genitive πένθεος); ? declension

Third declension of τὸ πένθος; τοῦ πένθεος (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ πένθος tò pénthos	τὼ πένθεε tṑ pénthee	τᾰ̀ πένθεᾰ tà pénthea
Genitive	τοῦ πένθεος toû péntheos	τοῖν πενθέοιν toîn penthéoin	τῶν πενθέων tôn penthéōn
Dative	τῷ πένθεῐ̈ tôi péntheï	τοῖν πενθέοιν toîn penthéoin	τοῖς πένθεσῐ(ν) toîs pénthesi(n)
Accusative	τὸ πένθος tò pénthos	τὼ πένθεε tṑ pénthee	τᾰ̀ πένθεᾰ tà pénthea
Vocative	πένθος pénthos	πένθεε pénthee	πένθεᾰ pénthea
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

πένθος • (pénthos) n (plural πένθη)

mourning, grief, bereavement (personal)
Το πένθος είναι μία μακροχρόνια και συναισθηματικά επώδυνη διαδικασία.
To pénthos eínai mía makrochrónia kai synaisthimatiká epódyni diadikasía.
Grief is a long and emotionally painful process.
mourning (clothing and other signs of bereavement)
mourning (period of public respect paying)

declension of πένθος

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.