μπαίνω

Greek

Etymology

From Ancient Greek ἐμβαίνω (embaínō, “to enter”)

Verb

μπαίνω • (baíno) (simple past μπήκα, passive -)

enter, go in, come in, get in
shrink (cloth)

Conjugation

μπαίνω

	Present →	Imperfect →	Continuous future →	Continuous subjunctive →	Imperative →
1s	μπαίνω	έμπαινα	θα μπαίνω	να μπαίνω
2s	μπαίνεις	έμπαινες	θα μπαίνεις	να μπαίνεις	μπαίνε
3s	μπαίνει	έμπαινε	θα μπαίνει	να μπαίνει

1p	μπαίνουμε, μπαίνομε	μπαίναμε	θα μπαίνουμε, μπαίνομε	να μπαίνουμε, μπαίνομε
2p	μπαίνετε	μπαίνατε	θα μπαίνετε	να μπαίνετε	μπαίνετε
3p	μπαίνουν, μπαίνουνε	έμπαιναν, μπαίναν, μπαίνανε	θα μπαίνουν, μπαίνουνε	να μπαίνουν, μπαίνουνε

	Dependent ^†	Simple past →	Simple future →	Simple subjunctive →	Imperative →
1s	μπω	μπήκα	θα μπω	να μπω
2s	μπεις	μπήκες	θα μπεις	να μπεις	μπες, έμπα
3s	μπει	μπήκε	θα μπει	να μπει

1p	μπούμε	μπήκαμε	θα μπούμε	να μπούμε
2p	μπείτε	μπήκατε	θα μπείτε	να μπείτε	μπείτε, μπέστε
3p	μπουν, μπούνε	μπήκαν, μπήκανε	θα μπουν, μπούνε	να μπουν, μπούνε

	Perfect →	Pluperfect →	Future perfect →	Subjunctive →
1s	έχω μπει	είχα μπει	θα έχω μπει	να έχω μπει
2s	έχεις μπει	είχες μπει	θα έχεις μπει	να έχεις μπει
3s	έχει μπει	είχε μπει	θα έχει μπει	να έχει μπει

1p	έχουμε μπει	είχαμε μπει	θα έχουμε μπει	να έχουμε μπει
2p	έχετε μπει	είχατε μπει	θα έχετε μπει	να έχετε μπει
3p	έχουν μπει	είχαν μπει	θα έχουν μπει	να έχουν μπει

	Alternative** perfect:	είμαι (είσαι, είναι) μπασμένος; είμαστε (είστε, είναι) μπασμένοι
	pluperfect:	ήμουν (ήσουν, ήταν) μπασμένος; ήμαστε (ήσαστε, ήταν) μπασμένοι
	future perfect:	θα είμαι (θα είσαι, θα είναι) μπασμένος; θα είμαστε (θα είστε, θα είναι) μπασμένοι
	subjunctive:	να είμαι (να είσαι, να είναι) μπασμένος; να είμαστε (να είστε, να είναι) μπασμένοι

	Participle:	μπαίνοντας	Non-finite ^‡	μπει	179, 1e

	Some forms of the simple future are stressed thus: θά μπω, etc This table is templatised, some forms shown may be rare or non-existent. Multiple forms are usually shown in order of reducing frequency. † The dependent is not used alone, it is used to form future simple, perfective subjunctive and other forms. ‡ The non-finite or aorist infinitive form is the same as the 3rd person singular dependent form, used with the auxiliary verb έχω (écho) it produces perfect tense forms.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.