άηχος

Greek

Etymology

From Ancient Greek ἄηχος (áēkhos). Synchronically analysable as α- (a-, privative alpha) +‎ ήχος (íchos, “sound”).

Adjective

άηχος • (áichos) m (feminine άηχη, neuter άηχο)

  1. silent, noiseless, soundless
  2. (phonetics, phonology) voiceless, unvoiced
    άηχο σύμφωνο – voiceless consonant
    Antonym: ηχηρός (ichirós)

Declension

positive forms of άηχος
number 
case / gender 		 singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative άηχος άηχη άηχο άηχοι άηχες άηχα
genitive άηχου άηχης άηχου άηχων άηχων άηχων
accusative άηχο άηχη άηχο άηχους άηχες άηχα
vocative άηχε άηχη άηχο άηχοι άηχες άηχα
  • see: ήχος m (íchos, “sound, noise”)

Further reading

  • άηχος in Triantafyllides, Hidryma (1998) Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek]
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.