wić

See also: wic and WIC

Polish

wić impf

Conjugation of wić impf

		singular			plural
	person	m	f	n	m pers	m anim, m inan, f, n
infinitive		wić
present tense	1st	wiję			wijemy
	2nd	wijesz			wijecie
	3rd	wije			wiją
past tense	1st	wiłem	wiłam		wiliśmy	wiłyśmy
	2nd	wiłeś	wiłaś		wiliście	wiłyście
	3rd	wił	wiła	wiło	wili	wiły
future tense	1st	będę wił¹	będę wiła¹		będziemy wili¹	będziemy wiły¹
	2nd	będziesz wił¹	będziesz wiła¹		będziecie wili¹	będziecie wiły¹
	3rd	będzie wił¹	będzie wiła¹	będzie wiło¹	będą wili¹	będą wiły¹
conditional	1st	wiłbym	wiłabym		wilibyśmy	wiłybyśmy
	2nd	wiłbyś	wiłabyś		wilibyście	wiłybyście
	3rd	wiłby	wiłaby	wiłoby	wiliby	wiłyby
imperative	1st	—			wijmy
	2nd	wij			wijcie
	3rd	niech wije			niech wiją
active adjectival participle		wijący	wijąca	wijące	wijący	wijące
passive adjectival participle		wity	wita	wite	wici	wite
contemporary adverbial participle		wijąc
impersonal past		wito
verbal noun		wicie
¹ or: będę wić, będziesz wić etc.

From Proto-Slavic *vitь.

wić f (diminutive witka)

declension of wić

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.