weergeven

Dutch

Etymology

From weer (“back”) +‎ geven (“give”).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈʋeːrˌɣeːvə(n)/
  • Audio(file)

Verb

weergeven

  1. to give back
  2. to render, interpret
  3. to display, to reproduce

Inflection

Inflection of weergeven (strong class 5, separable)
infinitive weergeven
past singular gaf weer
past participle weergegeven
infinitive weergeven
gerund weergeven n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular geef weer gaf weer weergeef weergaf
2nd person sing. (jij) geeft weer gaf weer weergeeft weergaf
2nd person sing. (u) geeft weer gaf weer weergeeft weergaf
2nd person sing. (gij) geeft weer gaaft weer weergeeft weergaaft
3rd person singular geeft weer gaf weer weergeeft weergaf
plural geven weer gaven weer weergeven weergaven
subjunctive sing.1 geve weer gave weer weergeve weergave
subjunctive plur.1 geven weer gaven weer weergeven weergaven
imperative sing. geef weer
imperative plur.1 geeft weer
participles weergevend weergegeven
1) Archaic.

Derived terms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.