voorbijgaan

Dutch

Etymology

From voorbij +‎ gaan.

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

voorbijgaan

  1. to pass, to go by (in space or time)

Inflection

Inflection of voorbijgaan (strong class 7, irregular, separable)
infinitive voorbijgaan
past singular ging voorbij
past participle voorbijgegaan
infinitive voorbijgaan
gerund voorbijgaan n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular ga voorbijging voorbijvoorbijgavoorbijging
2nd person sing. (jij) gaat voorbijging voorbijvoorbijgaatvoorbijging
2nd person sing. (u) gaat voorbijging voorbijvoorbijgaatvoorbijging
2nd person sing. (gij) gaat voorbijgingt voorbijvoorbijgaatvoorbijgingt
3rd person singular gaat voorbijging voorbijvoorbijgaatvoorbijging
plural gaan voorbijgingen voorbijvoorbijgaanvoorbijgingen
subjunctive sing.1 ga voorbijginge voorbijvoorbijgavoorbijginge
subjunctive plur.1 gaan voorbijgingen voorbijvoorbijgaanvoorbijgingen
imperative sing. ga voorbij
imperative plur.1 gaat voorbij
participles voorbijgaandvoorbijgegaan
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.