viaticus
Latin
Etymology
Derived from via (“road”, “path”) + -āticus (“pertaining to”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /wiˈaː.ti.kus/, [wɪˈaː.tɪ.kʊs]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /viˈa.ti.kus/, [viˈaː.ti.kus]
Adjective
viāticus (feminine viātica, neuter viāticum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | viāticus | viātica | viāticum | viāticī | viāticae | viātica | |
| genitive | viāticī | viāticae | viāticī | viāticōrum | viāticārum | viāticōrum | |
| dative | viāticō | viāticō | viāticīs | ||||
| accusative | viāticum | viāticam | viāticum | viāticōs | viāticās | viātica | |
| ablative | viāticō | viāticā | viāticō | viāticīs | |||
| vocative | viātice | viātica | viāticum | viāticī | viāticae | viātica | |
Derived terms
Descendants
- English: viatic
References
- viaticus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- viaticus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- viaticus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.