venja

See also: venjà

Catalan

Verb

venja

third-person singular present indicative form of venjar
second-person singular imperative form of venjar

Dalmatian

Etymology

From Latin vīnea. Compare Italian vigna, Portuguese vinha, Spanish viña, French vigne, Romanian vie.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈβeɲa/

Noun

venja f

vineyard

Faroese

Etymology

From Old Norse venja, from Proto-Germanic *wanjaną, whence also English wean.

Verb

venja (third person singular past indicative vandi, third person plural past indicative vant, supine vant)

to exercise
to train

Conjugation

Conjugation of venja

number	singular			plural
v-18

infinitive	venja
present participle	venjandi
past participle a7	vandur
supine	vant
person	first	second	third	all
indicative	eg	tú	hann/hon/tað	vit, tit, teir/tær/tey, tygum
present	venji	venur	venur	venja
past	vandi	vandi	vandi	vandu
imperative	–	tú	–	tit
present	—	ven!	—	venjið!

Related terms

venjari (coach)
venjing (training)

Icelandic

Pronunciation

IPA^(key): /ˈvɛnja/
Rhymes: -ɛnja

Etymology 1

From Old Norse venja, from Proto-Germanic *wanjaną, whence also English wean.

Verb

venja (weak verb, third-person singular past indicative vandi, supine vanið)

to accustom, to make accustomed
to train ^syn.

Conjugation

venja — active voice (germynd)

	Forms with appended personal pronoun
infinitive (nafnháttur)		að venja
supine (sagnbót)		vanið
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		venjandi
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég ven	við venjum	present (nútíð)	ég venji	við venjum
	þú venur	þið venjið		þú venjir	þið venjið
	hann, hún, það venur	þeir, þær, þau venja		hann, hún, það venji	þeir, þær, þau venji

past (þátíð)	ég vandi	við vöndum	past (þátíð)	ég vendi	við vendum
	þú vandir	þið vönduð		þú vendir	þið venduð
	hann, hún, það vandi	þeir, þær, þau vöndu		hann, hún, það vendi	þeir, þær, þau vendu

imperative (boðháttur)	ven (þú)	venjið (þið)
	vendu	venjiði *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

venjast — mediopassive voice (miðmynd)

	Forms with appended personal pronoun
infinitive (nafnháttur)		að venjast
supine (sagnbót)		vanist
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		venjandist the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég venst	við venjumst	present (nútíð)	ég venjist	við venjumst
	þú venst	þið venjist		þú venjist	þið venjist
	hann, hún, það venst	þeir, þær, þau venjast		hann, hún, það venjist	þeir, þær, þau venjist

past (þátíð)	ég vandist	við vöndumst	past (þátíð)	ég vendist	við vendumst
	þú vandist	þið vöndust		þú vendist	þið vendust
	hann, hún, það vandist	þeir, þær, þau vöndust		hann, hún, það vendist	þeir, þær, þau vendust

imperative (boðháttur)	venst (þú)	venist (þið)
	venstu	venisti *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

vaninn — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
strong declension (sterk beyging)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	vaninn	vanin	vanið	vandir	vandar	vanin
accusative (þolfall)	vaninn	vanda	vanið	vanda	vandar	vanin
dative (þágufall)	vöndum	vaninni	vöndu	vöndum	vöndum	vöndum
genitive (eignarfall)	vanins	vaninnar	vanins	vaninna	vaninna	vaninna

weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
weak declension (veik beyging)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	vandi	vanda	vanda	vöndu	vöndu	vöndu
accusative (þolfall)	vanda	vöndu	vanda	vöndu	vöndu	vöndu
dative (þágufall)	vanda	vöndu	vanda	vöndu	vöndu	vöndu
genitive (eignarfall)	vanda	vöndu	vanda	vöndu	vöndu	vöndu

Synonyms

(train^def.): temja

Derived terms

venja við
venjast

Etymology 2

From Old Norse venja, from Proto-Germanic *wanjǭ.

Noun

venja f (genitive singular venju, nominative plural venjur)

custom, practice(custom^def.):
habit(habit^def.):

Declension

declension of venja

	indefinite	definite	indefinite	definite
f-w1	singular		plural
nominative	venja	venjan	venjur	venjurnar
accusative	venju	venjuna	venjur	venjurnar
dative	venju	venjunni	venjum	venjunum
genitive	venju	venjunnar	venja	venjanna

Synonyms

(custom^def.): siður
(habit^def.): vani

Derived terms

að venju
venju fremur

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.