vaststellen

Dutch

Etymology

vast +‎ stellen

Pronunciation

  • audio(file)

Verb

vaststellen

  1. to determine

Inflection

Inflection of vaststellen (weak, separable)
infinitive vaststellen
past singular stelde vast
past participle vastgesteld
infinitive vaststellen
gerund vaststellen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular stel vast stelde vast vaststel vaststelde
2nd person sing. (jij) stelt vast stelde vast vaststelt vaststelde
2nd person sing. (u) stelt vast stelde vast vaststelt vaststelde
2nd person sing. (gij) stelt vast stelde vast vaststelt vaststelde
3rd person singular stelt vast stelde vast vaststelt vaststelde
plural stellen vast stelden vast vaststellen vaststelden
subjunctive sing.1 stelle vast stelde vast vaststelle vaststelde
subjunctive plur.1 stellen vast stelden vast vaststellen vaststelden
imperative sing. stel vast
imperative plur.1 stelt vast
participles vaststellend vastgesteld
1) Archaic.

Synonyms

Derived terms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.