uosabiać

Polish

IPA^(key): /u.ɔˈsa.bʲat͡ɕ/

uosabiać impf (perfective uosobić)

Conjugation of uosabiać impf

		singular			plural
	person	m	f	n	m pers	m anim, m inan, f, n
infinitive		uosabiać
present tense	1st	uosabiam			uosabiamy
	2nd	uosabiasz			uosabiacie
	3rd	uosabia			uosabiają
past tense	1st	uosabiałem	uosabiałam		uosabialiśmy	uosabiałyśmy
	2nd	uosabiałeś	uosabiałaś		uosabialiście	uosabiałyście
	3rd	uosabiał	uosabiała	uosabiało	uosabiali	uosabiały
future tense	1st	będę uosabiał¹	będę uosabiała¹		będziemy uosabiali¹	będziemy uosabiały¹
	2nd	będziesz uosabiał¹	będziesz uosabiała¹		będziecie uosabiali¹	będziecie uosabiały¹
	3rd	będzie uosabiał¹	będzie uosabiała¹	będzie uosabiało¹	będą uosabiali¹	będą uosabiały¹
conditional	1st	uosabiałbym	uosabiałabym		uosabialibyśmy	uosabiałybyśmy
	2nd	uosabiałbyś	uosabiałabyś		uosabialibyście	uosabiałybyście
	3rd	uosabiałby	uosabiałaby	uosabiałoby	uosabialiby	uosabiałyby
imperative	1st	—			uosabiajmy
	2nd	uosabiaj			uosabiajcie
	3rd	niech uosabia			niech uosabiają
active adjectival participle		uosabiający	uosabiająca	uosabiające	uosabiający	uosabiające
passive adjectival participle		uosabiany	uosabiana	uosabiane	uosabiani	uosabiane
contemporary adverbial participle		uosabiając
impersonal past		uosabiano
verbal noun		uosabianie
¹ or: będę uosabiać, będziesz uosabiać etc.

(to personify):

(to embody):

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.