uitvechten

Dutch

From uit +‎ vechten

uitvechten

(transitive) to reach a solution or an end through fighting; to fight it out
- 1799, Samuel Richardson, Geschiedenis van Karel Grandison (= tr. of The History of Sir Charles Grandison), part 4, Johannes Allart (publ.), pages 314 and 315.
  Wel, en meent gij niet, dat wij elkander aankeeken, als een paar zotten, toen wij alleen zagen, opdat wij, om zoo te ſpreken, den ſtrijd zouden uitvechten?
- 1988, Tijdschrift voor theologie, page 284.
  Onze kennis ervan is zeer beperkt en ook vervalst door de propaganda-oorlogen die de koloniale machten met elkaar uitvochten.

Inflection of uitvechten (strong class 3, separable)
infinitive	uitvechten
past singular	vocht uit
past participle	uitgevochten
infinitive	uitvechten
gerund	uitvechten n
verbal noun	—
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	vecht uit	vocht uit	uitvecht	uitvocht
2nd person sing. (jij)	vecht uit	vocht uit	uitvecht	uitvocht
2nd person sing. (u)	vecht uit	vocht uit	uitvecht	uitvocht
2nd person sing. (gij)	vecht uit	vocht uit	uitvecht	uitvocht
3rd person singular	vecht uit	vocht uit	uitvecht	uitvocht
plural	vechten uit	vochten uit	uitvechten	uitvochten

subjunctive sing.¹	vechte uit	vochte uit	uitvechte	uitvochte
subjunctive plur.¹	vechten uit	vochten uit	uitvechten	uitvochten

imperative sing.	vecht uit
imperative plur.¹	vecht uit

participles	uitvechtend	uitgevochten
¹⁾ Archaic.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.