uitgooien

Dutch

Etymology

uit +‎ gooien

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

uitgooien

  1. to remove (from a premises), throw out (general)
  2. to cast (throw a fishing line or net into the water)

Inflection

Inflection of uitgooien (weak, separable)
infinitive uitgooien
past singular gooide uit
past participle uitgegooid
infinitive uitgooien
gerund uitgooien n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular gooi uit gooide uit uitgooi uitgooide
2nd person sing. (jij) gooit uit gooide uit uitgooit uitgooide
2nd person sing. (u) gooit uit gooide uit uitgooit uitgooide
2nd person sing. (gij) gooit uit gooide uit uitgooit uitgooide
3rd person singular gooit uit gooide uit uitgooit uitgooide
plural gooien uit gooiden uit uitgooien uitgooiden
subjunctive sing.1 gooie uit gooide uit uitgooie uitgooide
subjunctive plur.1 gooien uit gooiden uit uitgooien uitgooiden
imperative sing. gooi uit
imperative plur.1 gooit uit
participles uitgooiend uitgegooid
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.