transabiens

Latin

Etymology

Present participle of trānsabeō.

Participle

trānsabiēns m, f, n (genitive trānsabientis); third declension

  1. piercing

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative trānsabiēns trānsabientēs trānsabientia
genitive trānsabientis trānsabientium
dative trānsabientī trānsabientibus
accusative trānsabientem trānsabiēns trānsabientēs, trānsabientīs trānsabientia
ablative trānsabiente, trānsabientī1 trānsabientibus
vocative trānsabiēns trānsabientēs trānsabientia

1When used purely as an adjective.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.