toelaten

Dutch

Etymology

toe- +‎ laten

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

toelaten

  1. to allow, tolerate.
  2. to admit, receive.

Inflection

Inflection of toelaten (strong class 7, separable)
infinitive toelaten
past singular liet toe
past participle toegelaten
infinitive toelaten
gerund toelaten n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular laat toe liet toe toelaat toeliet
2nd person sing. (jij) laat toe liet toe toelaat toeliet
2nd person sing. (u) laat toe liet toe toelaat toeliet
2nd person sing. (gij) laat toe liet toe toelaat toeliet
3rd person singular laat toe liet toe toelaat toeliet
plural laten toe lieten toe toelaten toelieten
subjunctive sing.1 late toe liete toe toelate toeliete
subjunctive plur.1 laten toe lieten toe toelaten toelieten
imperative sing. laat toe
imperative plur.1 laat toe
participles toelatend toegelaten
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.