terugkeren

Dutch

Etymology

terug +‎ keren

Pronunciation

  • audio(file)

Verb

terugkeren

  1. to return
  2. to recur

Inflection

Inflection of terugkeren (weak, separable)
infinitive terugkeren
past singular keerde terug
past participle teruggekeerd
infinitive terugkeren
gerund terugkeren n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular keer terug keerde terug terugkeer terugkeerde
2nd person sing. (jij) keert terug keerde terug terugkeert terugkeerde
2nd person sing. (u) keert terug keerde terug terugkeert terugkeerde
2nd person sing. (gij) keert terug keerde terug terugkeert terugkeerde
3rd person singular keert terug keerde terug terugkeert terugkeerde
plural keren terug keerden terug terugkeren terugkeerden
subjunctive sing.1 kere terug keerde terug terugkere terugkeerde
subjunctive plur.1 keren terug keerden terug terugkeren terugkeerden
imperative sing. keer terug
imperative plur.1 keert terug
participles terugkerend teruggekeerd
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.