taban

Serbo-Croatian

Etymology

From Ottoman Turkish [Term?] (compare Turkish taban).

Noun

tàban m (Cyrillic spelling та̀бан)

  1. sole (of a foot)

Declension

Tagalog

Noun

taban

  1. act of holding onto something (to keep oneself from falling)

Derived terms

Turkish

Etymology

From Old Turkic taban‎, from Proto-Turkic *dāpan (“foot, sole”).

Pronunciation

  • IPA(key): /taˈban/
  • Hyphenation: ta‧ban

Noun

taban (definite accusative tabanı, plural tabanlar)

  1. sole (of a foot; also figurative)

Declension

Inflection
Nominative taban
Definite accusative tabanı
Singular Plural
Nominative taban tabanlar
Definite accusative tabanı tabanları
Dative tabana tabanlara
Locative tabanda tabanlarda
Ablative tabandan tabanlardan
Genitive tabanın tabanların
Possessive forms
Singular Plural
1st singular tabanım tabanlarım
2nd singular tabanın tabanların
3rd singular tabanı tabanları
1st plural tabanımız tabanlarımız
2nd plural tabanınız tabanlarınız
3rd plural tabanları tabanları
Predicative forms
Singular Plural
1st singular tabanım tabanlarım
2nd singular tabansın tabanlarsın
3rd singular taban
tabandır		 tabanlar
tabanlardır
1st plural tabanız tabanlarız
2nd plural tabansınız tabanlarsınız
3rd plural tabanlar tabanlardır
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.