rubinus
Latin
Etymology
Derived from ruber (“red”) + -īnus (“-ine”, adjectival derivational suffix).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ruˈbiː.nus/, [rʊˈbiː.nʊs]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /ruˈbi.nus/, [ruˈbiː.nus]
Noun
rubīnus m (genitive rubīnī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | rubīnus | rubīnī |
| genitive | rubīnī | rubīnōrum |
| dative | rubīnō | rubīnīs |
| accusative | rubīnum | rubīnōs |
| ablative | rubīnō | rubīnīs |
| vocative | rubīne | rubīnī |
Descendants
References
- rubinus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.