riv
Danish
Verb
riv
- imperative of rive
Faroese
Etymology
From Old Norse rif, from Proto-Germanic *ribją.
Pronunciation
- IPA(key): /ɹiːv/
- Rhymes: -iːv
Noun
riv n (genitive singular rivs, plural riv)
Declension
| n22 | Singular | Plural | ||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | riv | rivið | riv | rivini |
| Accusative | riv | rivið | riv | rivini |
| Dative | rivi | rivinum | riv(j)um | riv(j)unum |
| Genitive | rivs | rivsins | rivja | rivjanna |
Synonyms
- (rib): rivjabein
Derived terms
- kjøtriv
- miðriv
- sandriv
- síðuriv
- skammriv
- válgarariv
Norwegian Bokmål
Verb
riv
- imperative of rive
Norwegian Nynorsk
Verb
riv
Swedish
Pronunciation
- Rhymes: -iːv
Verb
riv
- imperative of riva.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.