punctus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of pungō (I prick, puncture, punch).

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /ˈpunk.tus/, [ˈpʊŋk.tʊs]

Participle

punctus m (feminine puncta, neuter punctum); first/second declension

  1. pricked, punctured, pierced, having been pricked.
  2. marked with points; stippled.
  3. stung, bitten, pinched, having been affected sensibly.
  4. vexed, annoyed, grieved, troubled, disturbed, having been vexed or annoyed.
Declension

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative punctus puncta punctum punctī punctae puncta
genitive punctī punctae punctī punctōrum punctārum punctōrum
dative punctō punctō punctīs
accusative punctum punctam punctum punctōs punctās puncta
ablative punctō punctā punctō punctīs
vocative puncte puncta punctum punctī punctae puncta
Derived terms
Descendants

Noun

punctus m (genitive punctī); second declension

  1. (Late Latin, New Latin; also mathematics) point
Inflection

Second declension.

Case Singular Plural
nominative punctus punctī
genitive punctī punctōrum
dative punctō punctīs
accusative punctum punctōs
ablative punctō punctīs
vocative puncte punctī
Synonyms

Etymology 2

From pungō + -tus.

Noun

punctus m (genitive punctūs); fourth declension

  1. a pricking, stinging, puncture
  2. (dubious) a point
    • Plinius, Historia Naturalis, liber secundus [2], caput LXVIII [68]. In: Caii Plinii Secundi historiae naturalis libri XXXVII. quos interpretatione et notis illustravit Joannes Harduinus. Editio nova emendatior & auctior. Tomus primus, Paris, 1741, p. 107:
      Hae tot portiones terrae, immo vero, ut plures tradidere, 15mundi punctus: ( neque enim aliud est terra in universo: )
      Notae. [...] 15. Mundi punctus.] Acutum illud est Senecae dictum, lib. I. Natur. quaest. in prooem. pag. 831. Hoc est illud punctum, quod inter tot gentes ferro & igni dividitur. O quam ridiculi sunt mortalium termini, &c.
Usage notes
  • (point): In older editions of Plinius' work mundi punctus (with punctus as a 4th declension substantive) appears, while in younger editions it is mundi puncto (with punctum or punctus as 2nd declension substantive), compare Citations:puncto.
Declension

Fourth declension.

Case Singular Plural
nominative punctus punctūs
genitive punctūs punctuum
dative punctuī punctibus
accusative punctum punctūs
ablative punctū punctibus
vocative punctus punctūs
Synonyms
Descendants

References

  • punctus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • punctus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
  • punctus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
  • Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
    • in an instant: puncto temporis
    • to obtain many (few) votes in a century or tribe: multa (pauca) puncta in centuria (tribu) aliqua ferre
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.