punctus
Latin
Etymology 1
Perfect passive participle of pungō (“I prick, puncture, punch”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈpunk.tus/, [ˈpʊŋk.tʊs]
Participle
punctus m (feminine puncta, neuter punctum); first/second declension
- pricked, punctured, pierced, having been pricked.
- marked with points; stippled.
- stung, bitten, pinched, having been affected sensibly.
- vexed, annoyed, grieved, troubled, disturbed, having been vexed or annoyed.
Declension
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | punctus | puncta | punctum | punctī | punctae | puncta | |
| genitive | punctī | punctae | punctī | punctōrum | punctārum | punctōrum | |
| dative | punctō | punctō | punctīs | ||||
| accusative | punctum | punctam | punctum | punctōs | punctās | puncta | |
| ablative | punctō | punctā | punctō | punctīs | |||
| vocative | puncte | puncta | punctum | punctī | punctae | puncta | |
Derived terms
Derived terms
- interpunctus
- punctillum
- punctiō
Descendants
Noun
punctus m (genitive punctī); second declension
- (Late Latin, New Latin; also mathematics) point
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | punctus | punctī |
| genitive | punctī | punctōrum |
| dative | punctō | punctīs |
| accusative | punctum | punctōs |
| ablative | punctō | punctīs |
| vocative | puncte | punctī |
Synonyms
- (a point): punctum
Etymology 2
Noun
punctus m (genitive punctūs); fourth declension
- a pricking, stinging, puncture
- (dubious) a point
- Plinius, Historia Naturalis, liber secundus [2], caput LXVIII [68]. In: Caii Plinii Secundi historiae naturalis libri XXXVII. quos interpretatione et notis illustravit Joannes Harduinus. Editio nova emendatior & auctior. Tomus primus, Paris, 1741, p. 107:
- Hae tot portiones terrae, immo vero, ut plures tradidere, 15mundi punctus: ( neque enim aliud est terra in universo: )
- Notae. [...] 15. Mundi punctus.] Acutum illud est Senecae dictum, lib. I. Natur. quaest. in prooem. pag. 831. Hoc est illud punctum, quod inter tot gentes ferro & igni dividitur. O quam ridiculi sunt mortalium termini, &c.
- Plinius, Historia Naturalis, liber secundus [2], caput LXVIII [68]. In: Caii Plinii Secundi historiae naturalis libri XXXVII. quos interpretatione et notis illustravit Joannes Harduinus. Editio nova emendatior & auctior. Tomus primus, Paris, 1741, p. 107:
Usage notes
- (point): In older editions of Plinius' work mundi punctus (with punctus as a 4th declension substantive) appears, while in younger editions it is mundi puncto (with punctum or punctus as 2nd declension substantive), compare Citations:puncto.
Declension
Fourth declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | punctus | punctūs |
| genitive | punctūs | punctuum |
| dative | punctuī | punctibus |
| accusative | punctum | punctūs |
| ablative | punctū | punctibus |
| vocative | punctus | punctūs |
Synonyms
Descendants
- English: punctus percontativus
Related terms
References
- punctus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- punctus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- punctus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- in an instant: puncto temporis
- to obtain many (few) votes in a century or tribe: multa (pauca) puncta in centuria (tribu) aliqua ferre
- in an instant: puncto temporis
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.