pronomen
See also: Pronomen
Czech
Pronunciation
- IPA(key): [ˈpronomɛn]
- Rhymes: -omɛn
Noun
pronomen n
Declension
Synonyms
Further reading
- pronomen in Příruční slovník jazyka českého, 1935–1957
- pronomen in Slovník spisovného jazyka českého, 1960–1971, 1989
Danish
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /pronoːmən/, [pʰʁ̥oˈnoːmən]
Noun
pronomen n (singular definite pronomenet, plural indefinite pronomener or pronominer)
Inflection
Declension of pronomen
| neuter gender |
Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative | pronomen | pronomenet | pronomener pronominer |
pronomenerne pronominerne |
| genitive | pronomens | pronomenets | pronomeners pronominers |
pronomenernes pronominernes |
Synonyms
- stedord n
References
Latin
Etymology
From prō (“instead of”) + nōmen (“name; in grammar: noun (sensu lato)”), a calque of Ancient Greek ἀντωνυμία (antōnumía).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /proːˈnoː.men/, [proːˈnoː.mẽ]
Noun
prōnōmen n (genitive prōnōminis); third declension
Inflection
Third declension neuter.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | prōnōmen | prōnōmina |
| genitive | prōnōminis | prōnōminum |
| dative | prōnōminī | prōnōminibus |
| accusative | prōnōmen | prōnōmina |
| ablative | prōnōmine | prōnōminibus |
| vocative | prōnōmen | prōnōmina |
Hyponyms
- pronomen substantivum, pronomen adjectivum (= substantival pronoun, adjectival pronoun)
- pronomen demonstrativum, pronomen determinativum, pronomen improprium, pronomen indefinitum, pronomen interrogativum, pronomen personale, pronomen possessivum, pronomen reciprocum, pronomem reflexivum, pronomen relativum
Related terms
- prōnōminālis
- prōnōminātiō
- prōnōminō
References
- pronomen in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- pronomen in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
Norwegian Bokmål
Etymology
Noun
pronomen n (definite singular pronomenet, indefinite plural pronomen or pronomener, definite plural pronomena or pronomenene)
References
- “pronomen” in The Bokmål Dictionary.
Norwegian Nynorsk
Etymology
Noun
pronomen n (definite singular pronomenet, indefinite plural pronomen, definite plural pronomena)
References
- “pronomen” in The Nynorsk Dictionary.
Swedish
Etymology
From Latin prōnōmen, from pro- + nomen, a calque of Ancient Greek ἀντωνυμία (antōnumía).
Noun
pronomen n
- a pronoun
Declension
| Declension of pronomen | ||||
|---|---|---|---|---|
| Singular | Plural | |||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | pronomen | pronomenet | pronomen, pronomina | pronomenen, pronomina |
| Genitive | pronomens | pronomenets | pronomens | pronomenens |
Hyponyms
- demonstrativpronomen (demonstrativt pronomen)
- reflexivpronomen (reflexivt pronomen)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.