prodigus
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈproː.di.ɡus/, [ˈproː.dɪ.ɡʊs]
Adjective
prōdigus (feminine prōdiga, neuter prōdigum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | prōdigus | prōdiga | prōdigum | prōdigī | prōdigae | prōdiga | |
| genitive | prōdigī | prōdigae | prōdigī | prōdigōrum | prōdigārum | prōdigōrum | |
| dative | prōdigō | prōdigō | prōdigīs | ||||
| accusative | prōdigum | prōdigam | prōdigum | prōdigōs | prōdigās | prōdiga | |
| ablative | prōdigō | prōdigā | prōdigō | prōdigīs | |||
| vocative | prōdige | prōdiga | prōdigum | prōdigī | prōdigae | prōdiga | |
References
- prodigus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- prodigus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- prodigus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.