opstijgen

Dutch

Etymology

op +‎ stijgen

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

opstijgen

  1. To take off.
  2. To ascend.

Inflection

Inflection of opstijgen (strong class 1, separable)
infinitive opstijgen
past singular steeg op
past participle opgestegen
infinitive opstijgen
gerund opstijgen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular stijg op steeg op opstijg opsteeg
2nd person sing. (jij) stijgt op steeg op opstijgt opsteeg
2nd person sing. (u) stijgt op steeg op opstijgt opsteeg
2nd person sing. (gij) stijgt op steegt op opstijgt opsteegt
3rd person singular stijgt op steeg op opstijgt opsteeg
plural stijgen op stegen op opstijgen opstegen
subjunctive sing.1 stijge op stege op opstijge opstege
subjunctive plur.1 stijgen op stegen op opstijgen opstegen
imperative sing. stijg op
imperative plur.1 stijgt op
participles opstijgend opgestegen
1) Archaic.

Antonyms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.