omgaan

Dutch

Etymology

From om +‎ gaan.

Pronunciation

  • Audio(file)

Verb

omgaan

  1. (used with met) to handle, to cope, to deal
  2. to associate socially

Inflection

Inflection of omgaan (strong class 7, irregular, separable)
infinitive omgaan
past singular ging om
past participle omgegaan
infinitive omgaan
gerund omgaan n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular ga om ging om omga omging
2nd person sing. (jij) gaat om ging om omgaat omging
2nd person sing. (u) gaat om ging om omgaat omging
2nd person sing. (gij) gaat om gingt om omgaat omgingt
3rd person singular gaat om ging om omgaat omging
plural gaan om gingen om omgaan omgingen
subjunctive sing.1 ga om ginge om omga omginge
subjunctive plur.1 gaan om gingen om omgaan omgingen
imperative sing. ga om
imperative plur.1 gaat om
participles omgaand omgegaan
1) Archaic.

Derived terms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.