nakomen

Dutch

Etymology

From na + komen.

Pronunciation

  • (file)

Verb

nakomen

  1. to fulfill (one's promise), to carry out (an obligation)

Inflection

Inflection of nakomen (strong class 4, irregular, separable)
infinitive nakomen
past singular kwam na
past participle nagekomen
infinitive nakomen
gerund nakomen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kom na kwam na nakom nakwam
2nd person sing. (jij) komt na kwam na nakomt nakwam
2nd person sing. (u) komt na kwam na nakomt nakwam
2nd person sing. (gij) komt na kwaamt na nakomt nakwaamt
3rd person singular komt na kwam na nakomt nakwam
plural komen na kwamen na nakomen nakwamen
subjunctive sing.1 kome na kwame na nakome nakwame
subjunctive plur.1 komen na kwamen na nakomen nakwamen
imperative sing. kom na
imperative plur.1 komt na
participles nakomend nagekomen
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.