mansuetus
Latin
Etymology
Past participle of mānsuēscō.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /manˈsweː.tus/, [mãːˈsweː.tʊs]
Adjective
mānsuētus (feminine mansuēta, neuter mānsuētum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | mānsuētus | mānsuēta | mānsuētum | mānsuētī | mānsuētae | mānsuēta | |
| genitive | mānsuētī | mānsuētae | mānsuētī | mānsuētōrum | mānsuētārum | mānsuētōrum | |
| dative | mānsuētō | mānsuētō | mānsuētīs | ||||
| accusative | mānsuētum | mānsuētam | mānsuētum | mānsuētōs | mānsuētās | mānsuēta | |
| ablative | mānsuētō | mānsuētā | mānsuētō | mānsuētīs | |||
| vocative | mānsuēte | mānsuēta | mānsuētum | mānsuētī | mānsuētae | mānsuēta | |
Derived terms
Descendants
References
- mansuetus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- mansuetus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- mansuetus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.