kumara
English
Etymology
Pronunciation
IPA(key): /ˈkuːməɹə/
Noun
kumara (plural kumaras or kumara)
- (New Zealand) A sweet potato.
Derived terms
Anagrams
Finnish
Adjective
kumara (comparative kumarampi, superlative kumarin)
Declension
| Inflection of kumara (Kotus type 10/koira, no gradation) | |||
|---|---|---|---|
| nominative | kumara | kumarat | |
| genitive | kumaran | kumarien | |
| partitive | kumaraa | kumaria | |
| illative | kumaraan | kumariin | |
| singular | plural | ||
| nominative | kumara | kumarat | |
| accusative | nom. | kumara | kumarat |
| gen. | kumaran | ||
| genitive | kumaran | kumarien kumarainrare | |
| partitive | kumaraa | kumaria | |
| inessive | kumarassa | kumarissa | |
| elative | kumarasta | kumarista | |
| illative | kumaraan | kumariin | |
| adessive | kumaralla | kumarilla | |
| ablative | kumaralta | kumarilta | |
| allative | kumaralle | kumarille | |
| essive | kumarana | kumarina | |
| translative | kumaraksi | kumariksi | |
| instructive | — | kumarin | |
| abessive | kumaratta | kumaritta | |
| comitative | — | kumarine | |
Maori
Etymology
Noun
kumara
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.